Traffic Chaos, sad faces, tears and big smiles.

FOR ENGLISH SCROLL ALL THE WAY DOWN

Verkeer chaos, pruillipjes, tranen en een grote glimlach.

Ik zou het al bijna weer vergeten zijn maar vorige week rond deze tijd reed ik door het drukke verkeer van Addis Abeba. En druk en chaotisch is wat het is. Iedereen die eerder in een Aziatische of Afrikaanse grote stad heeft gereden weet een beetje wat ik bedoel. Te veel auto’s op te smalle wegen waar te vaak te veel gaten in zitten. Links en rechts wordt er ingehaald, heerlijke uitlaatgassen van te oude auto’s die nog even extra gas geven tegen de heuvel op en daar tussen door scharrelen honden, kippen, ezels, geiten en koeien. Om de overstekende mannen, vrouwen en kinderen uiteraard niet te vergeten. Maar ja, aangezien de school van Ella toch echt te ver is om te lopen zat er niets anders op dan ons elke dag in de drukte te begeven.

Ja, ja, de kop is er af; Ella is 4 jaar en ook voor haar is de kleuterschool periode begonnen. Wel eens waar een beetje anders dan voor vele andere kleuters in ‘de westerse wereld’ maar toch. Vorige week bracht ik haar net als vele andere moeders naar haar klas en namen we met een pruillip en traan afscheid. En ineens was het dan maar weer een klein meisje dat ik moest achter laten in een klas vol kindjes en juffen waar van niemand Nederlands sprak. Maar Ella heeft zich dapper door haar eerste week heen geslagen. Ondanks een paar tranen heeft ze toch genoten van haar nieuwe ervaring en wil ze graag in september weer terug! Leuk is het ook te zien hoe stukje bij beetje steeds meer vertelt van wat ze bij de juf heeft geleerd en dus daadwerkelijk heeft opgestoken. Naast de internationale school mochten beide kids vorige week ook een paar dagen naar de Taaltoekel; Nederlands onderwijs in Addis. Boaz mocht daar ’s ochtends spelen met andere peutertjes en Ella kon ’s middags naar een Nederlands kleuterklasje. Boaz was iets minder enthousiast als zijn zus maar dat had er meer mee te maken dat hij ineens zijn slaapje moest uitstellen en mama door het drukke verkeer elke dag veel later was dan alle andere mama’sL. Het spelen zelf in de grote tuin met schommels, fietsjes en trapkarren was natuurlijk ook voor Boaz helemaal geweldig.  Al met al een goede ervaring voor beide kids.

En toch konden we alle drie (gelukkig) niet wachten tot we weer naar papa in Gambella konden vliegen. Afgelopen vrijdag weer het vliegtuig in. En aan boord merkte ik hoe ‘normaal’ het vliegen al is geworden voor de kids. Ella weet precies hoe de gordel werkt wanneer de wieltjes worden in- en uitgeklapt en wanneer het broodje of de muffin komt. Boaz vraagt zelf al drinken aan de stewardess en deelt aan iedereen popcorn uit.

Gambella betekent weer lekker zelf bruin brood bakken, yoghurt maken en injerra eten (ja hebben we echt gemist!). Maar ook dagen zonder stromend water, kikkers in de douche bak, weer stoffe luiers wassen en af en toe een rat op visite. In Gambella is het nog altijd lekker warm en ook ’s avonds komt het binnen niet onder de 28graden.

Ook thuis zijn we nu serieus met de homescholing begonnen en Ella kan niet wachten tot we echt in de school kunnen.

Volgende keer misschien maar weer eens iets over Gambella town en de mensen die we hier ontmoeten.  Of andere suggesties waar jullie meer over willen horen?

playing with other kids at the airport

Ready for school

Exhausted after a full day of school, popcorn and movie best medicine

Welcome to my classroom:KG1 Rainbow kids

Walking in line back from the gym

Loving my fruit juice

Traffic Chaos, sad faces, tears and big smiles.

I would almost forget that it was only last week we drove trough the crazy traffic of Addis. And crazy and chaotic it is. Every one who has been to a big Asian or African city probably knows what I am talking about. Too many cars on roads to narrow, with too many potholes.  People are passing by both on the left and the right, nice gasses everywhere of too old cars, and then the cars are sharing the roads with dogs, chickens, donkeys, goats and cows. Not to mention all the men, women en children crossing over.

But, school wasn’t within walking distance so we had to be part of this chaos every day last week.

Yes; we made a start of the year. Ella is four now and like many other 4 year olds she is part of KG1 now. A bit different I must say, but still. Last week I dropped like many other mums my little Ella off in her new classroom. And little she was again between all those unfamiliar faces and none of them speaking Dutch…

There was a bit of a sad face and there were a few tears. But; Ella made it through her first week and she has even enjoyed it, looking forward to her next few days in September. It’s nice how she tells in bits and pieces all the things she learned and did and remembered!

It was not only the International school for her last week. Both Ella and Boaz were invited to join the ‘Taaltoekel’ (Dutch school) as well. Every morning Boaz could go there and play with other toddlers. Ella could go there in the afternoon. Boaz wasn’t as happy to go as his big sister. But this had probably more to do with the lack of naptime and his mummy who was too late every day to pick him up due to the traffic. Cause playing in the big yard with swings, peddle bikes and little cars was great! A wonderful week for both kids.

And despite the fun all three of us were (thankfully) looking forward to flying back to daddy in Gambella. Last Friday we took the plane again. I realised how ‘normal’ flying has become to the kids. Ella knows how the belt works, when the little wheels come and go and when she will get a bread roll or muffin. Boaz even knows already how to ask for a drink (read: to give his empty bottle to a stewardess). Baking our own dark bread, making our own yoghurt and eating injerra (yes we did miss that one). But also back to days without running water, frogs in the bathroom and now and then a little visitor called rat….

Gambella is still nice warm and even during the night is doesn’t really drop below 28 degrees Celsius in the house.

We did start homeschooling as well and Ella can’t wait till we can start using the real class room.

Next time maybe a bit more about people in Gambella town. Or anyone of you suggestions about what you want to read about?

Home Sweet Home

FOR ENGLISH SCROLL ALL THE WAY DOWN

Na twee weken onderweg zijn we sinds vorige week dinsdag weer terug in Gambella. En zowaar we waren allemaal weer blij om thuis te komen. Want inderdaad na 3 maanden voelt het toch echt al wel een beetje thuis. Het was dan ook super mooi om te zien hoe Boaz in de armen van de driver vloog op het vliegveld en hoe blij Ella weer was met al haar spulletjes in ons huisje. En zelfs het ontbreken van stromend water kon de pret niet drukken.

Ongelooflijk is het elke keer weer hoe snel kids kunnen schakelen. Na twee weken bijna alleen maar nederlands te hebben gesproken ging Ella direct (op haar manier) over op het engels zodra ze onze hulp zag.

Maar misschien moet ik jullie even mee terug nemen naar onze reis. Want ondanks dat er al wel de nodige foto’s op facebook zijn verschenen is het verhaal nog een beetje achter gebleven. Na een weekje Addis waarin we druk waren met inkopen en regelzaken hebben we mijn ouders onder andere meegenomen naar Gondar en Lalibela. Gondar een oude hoofdstad waar koningen heersten tussen 1636 en 1855. Gondar, omgeven door vruchtbare grond en als middelpunt van drie handelsroutes was toen der tijd een snel groeiende rijke stad. En daar konden we nu nog steeds van genieten. Ruines van wat ooit prachtige paleizen waren. Invloeden (en toen al bezoekers) vanuit plekken als India, Griekenland en Jeruzalem laten zien dat Gondar toen al goed op de kaart stond. Naast paleizen ligt in Gondar ook de wereldberoemde Debre  Berhan Selassie Church met schitterende schilderingen op muren en plafond.

Uiteindelijk is het denk ik het contrast wat plekken als deze bijzonder maken. De rust en grootsheid die de kerken en paleizen uitstralen en dan op straat meteen zwermen schaars geklede kinderen die om aandacht (en geld) vragen.

De gids stond vooral versteld van alle vragen die Ella stelde. Tja en dan mag je een 4-jarige gaan uitleggen over oorlogen, verraad en moord…..

Lalibela is net als Gondar een oude hoofdstad maar dan al van langer geleden. ‘Lalibela is a history and mystery frozen in stone’. En dat is wat het is. In de 12^e en 13^e eeuw was Lalibela de hoofdstad  van de Zagwe Dynastie. Lalibela is een plek waar geschiedenis, mythen en legendes door elkaar heen lopen en niemand lijkt te weten wat de waarheid is en je vindt overal verschillende theorieën over het hoe en wat. Maar de Ethiopiërs hebben veelal hetzelfde verhaal. In de tijd van King Lalibela 1181-1221 is begonnen met het bouwen of liever gezegd uithouwen van kerken uit de rotsen. (Een van) de legende(s) gaat dat de koning een nieuw Jeruzalem wilde bouwen zodat pelgrims niet de hele weg naar het echte Jeruzalem hoefden af te leggen. Het verhaal gaat ook dat alle kerken in 23jaar gebouwd zijn en dat als ‘s nachts de mensen sliepen een leger van engelen het werk over nam. Hoe het ook echt is gegaan feit is dat het onmogelijk lijkt de immense klus in 23 jaar te klaren maar dat niemand kan aantonen hoe lang de daadwerkelijke bouw dan heeft geduurd. De verhalen zijn mooi en door kerken heen word je meegenomen door bijbelse geschiedenis en tradities en overal weerklinkt de ontmoeting van King Salomo and the Queen of Sheba (zij zouden samen een kind hebben wat de eerste ruler van Ethiopie werd).

Boaz en Ella waren met name onder de indruk van de hoge bergen. Boaz vond het geweldig om vrachtwagens die als kleine stipjes langzaam de berg op kropen helemaal te volgen met zijn vingertje. En Ella vindt het heerlijk om met haar bergschoenen aan op avontuur te gaan. En Boaz, aangemoedigd door opa en oma en Ella, loopt nu ook!

Nog maar twee weekjes Gambella voordat Boaz, Ella en ik al weer voor 10 dagen naar Addis gaan voor een Home School Conference en de allereerste echte schoolweek op de internationale school voor Ella!

Lalibela

Flying Dutchman strikes again

Grandpa is here!!

Royal enclosure Gondar

They are watching you (ceiling in church)

Gondar

family picture

climbing!

pointing to the trucks coming up the mountain

Home sweet home

Last week Tuesday we came back to Gambella after two weeks of travelling. And yes, all of us were happy to be back home. Certainly after about three months it does feel like home more and more. It was wonderful to see Boaz running into the arms of our driver as soon as he spotted him on the airport. Ella was also happy to have her toys and swing back and more important her friend.

Even the lack of running water couldn’t stop the happiness of feeling at home.

It’s unbelievable how easily kids can adapt. After two weeks of mainly speaking Dutch Ella started to speak English (as good and bad as it goes) as soon as she saw our help again.

But maybe we have to go back a few steps first. Cause despite all the photo’s on facebook we haven’t really told anything about our trip yet. After one busy week in Addis, shopping and arranging all sorts of things, we took my parents to Gondar and Lalibela. Gondar is an old capital, emperors ruled here between 1636 and 1855. Gondar, surrounded by fertile land and a crossing of three main trade roads, was a fast growing and rich city around that time. And even now we could enjoy some of that. Ruins of what once had been beautiful palaces. Influences (and even back then visitors) from places like Greece, India and Jerusalem show the importance of this city in those days. Besides palaces there is also the world famous Debre Berhan Selassie Church, decorated with the most wonderful paintings on the walls and ceiling.

In the end it is the contrast that makes the city even more special. The greatness end serenity of the palaces and churched at one hand and at the same time the flocks of barely clothed kids asking for attention (and money).

Our guide was amazed by al the questions Ella came up with. For us the challenge to explain our 4 year old about all the wars, treason and murder….

Lalibela like Gondar an old capital, but this time a much older place. ‘Lalibela is a history and mystery frozen in stone’. And really that’s what it is. In the 12^th and 13^th century Lalibela was the capital of the Zagwe Dynasty.  Lalibela is a place where history, legends and myths are mixed up into many great stories. It seems to me no one really knows the ‘truth’; there are many different theories.

But most of the Ethiopians are telling the same story. In the time of king Lalibela 1181-1221 they started to build, or I should say carve the churches out of the rocks. (One of) the legend(s) tells us the king decided to build a new Jerusalem so pelgrims didn’t have to walk all the way to the real Jerusalem. According to the same stories it only took 23 years to build all the churches in Lalibela. During the nights when the workers were asleep an army of angels took over the hard labour. What ever might be the facts it seems impossible to carve out all this churches in only 23 years and at the same time no one knows or either can proof how long it took for real. The stories are great and walking though the churches you are taken away by biblical history and traditions and everywhere you ‘hear’ the sounds of the visit of the Queen of Sheba to King Solomon (according to the stories they had a child together who became the first ruler of Ethiopia).

Boaz and Ella were mainly impressed by all the high mountains. Boaz loved it to follow the big trucks all the way from far down the mountain all the way up pointing at them with his little finger. Ella loves going on adventures wearing her hiking boots. And, thanks to all the cheering of his grandparents and Ella, Boaz finally stared walking himself!!

Only two more weeks before Boaz, Ella and I will fly to Addis again. We will join a Home School Conference and Ella will attend her very first week of school at the Bingham Academy.